Het is bekend dat een tal van verschillende reacties uiteindelijk tot volledige mineralisering leiden, dat betekend tot CO₂ en H₂O omgezet worden, en dat de tussenstappen reeds een aanzienlijke toename aan zuurstof functionele groepen vertonen. De tussenproducten, die één of meer –OH, = O en COOH-groepen bevatten, zijn meestal minder toxisch dan de uitgangsproducten en tonen in de regel een goede bio toegankelijkheid aan. Daarom kan de Enviolet®-UV-Oxidatie ook dikwijls in combinatie met een biologische behandeling gecombineerd worden.

De beschreven afbraak mechanismen kunnen ook gebruikt worden om organisch gebonden halogenen te mineraliseren, waardoor bv. Chloride ontstaat. Uit hetero-atomen zoals Zwavel, Stikstof en Fosfor ontstaat er sulfaat, Nitraat en Fosfaat.

Practische betekenis:

In de praktijk is een volledige mineralisering zelden het einddoel, omdat er reeds in een vroeger stadium van de behandeling de gewenste grenswaarden voor bv. COD (CZV) zijn bereikt en/of de ontgifting is gebeurd. Dat merkt men door een sterk verhoogde bio toegankelijkheid, die door beschikbare afbreekbare stoffen zoals alcoholen, aldehyden en carbonzuren teweeggebracht wordt.

Foto 2 toont het typische verloop van essentiële parameter tijdens de Enviolet® UV-Processen. Deze zijn Totaal organisch koolstof (TOC), het chemisch zuurstofverbruik (COD of CZV), het biologisch zuurstofverbruik (BOD of BZV), alsook de biologische toegankelijkheid.

Aan de hand van deze diagrammen kan de praktische relevantie van het hierboven beschreven mechanisme aangegeven worden. Het afbraakproces met de grootste in de lijst opgenomen concentratie, begint met de oxidatie van de organische koolwaterstofmolecule, waarbij er zich zuurstofhoudende functionele groepen vormen en er nog geen koolstofdioxide gevormd wordt en waarom de TOC maar in kleine mate afneemt. Daar echter de C-atomen van de molecule een hogere oxidatietrap bereikt hebben, is er voor de volledige oxidatie tot CO₂ weinig zuurstof nodig, waardoor de COD (CZV) wel snel zakt. Met de afname van de COD (CZV= invoeren van zuurstof in de molecule) neemt de bio toegankelijkheid toe, wat te zien is aan de stijgende BOD (BZV). Zeer duidelijk wordt het wanneer de verandering van BOD en COD als bio toegangkelijkheid in de juiste verhouding wordt gezet.
Voorbeeld:

Ethaan -> Ethanol -> Acetaldehyde -> Azijnzuur -> Methanol en CO_{2 .}

Het is duidelijk zichtbaar dat de eerste 4 moleculen noch de gelijke hoeveelheid TOC in de oplossing zullen geven, terwijl daarentegen de COD zeer duidelijk verminderd is. Pas met het afscheiden van de CO_2, zakt de TOC.

Een waterige onbehandelde oplossing die verschillende organische stoffen bevat, bezit overigens een verhouding COD/TOC van ca. 3. Dit hangt natuurlijk ook af van het mengsel en de aanwezige gebonden heteroatomen, zoals zwavel, Stikstof of fosfor af, die ook geoxideerd worden zonder een TOC vermindering tot gevolg te hebben. Met toenemende oxidatiegraad vermindert de COD/TOC verhouding in het algemeen tot ca. 2, te herkennen in het diagram.

Een verder effect van de stijgende oxidatiegraad van de oplossing met de oorspronkelijke persistente of toxische stoffen is de bio toegangkelijkheid, die ook in het diagram weergegeven wordt. Reeds bij een bio toegangkelijkheid van 60 % spreekt men van goed biologisch afbreekbaar. Tussen 40 -60 % is de biologische afbreekbaarheid toereikend, in de zin dat het naar een biologie kan gestuurd worden.